Lentegevoel

Vrijdagochtend, zeven uur. De wekker gaat en ik rek me uit. Ik bereid me mentaal voor op het openen van mijn ogen, en verwacht wakker te worden in een donkere wereld. Na het moeizaam openen van één oog, concludeer ik tot mijn verbazing dat het al licht is. Sterker nog, de lucht is blauw, merk ik als ik door het raam naar buiten tuur. De zon schijnt. Het raam staat open, maar gek genoeg is het niet ijskoud in de slaapkamer. In de verte hoor ik twijfelend een vogel fluiten. Even, héél even, denk ik dat het lente is.

Ik kom vastberaden mijn bed uit.Terwijl ik naar de douche loop, hoor ik op de achtergrond de stad op gang komen. Ik werp een blik naar de woonkamer. Het is nog vroeg, maar een voorzichtige zonnestraal verlicht vrolijk de ruimte. Ik loop door naar de badkamer en spring onder de douche. De warme waterstraal komt op mijn huid terecht, en ik merk dat ik een opgewekt deuntje neurie.

Ik stap uit de douche en droog me af. Na een korte overweging moet ik aan mezelf toegeven dat het toch echt nog te koud is voor korte mouwen, maar dat mag de pret niet drukken. Ik kleed me haastig aan, laat mijn hoofd nog even voor wat het is, en drentel de woonkamer in. Die ene zonnestraal is inmiddels wat zekerder van zijn zaak. De kamer is grotendeels verlicht, de vloer voelt lekker warm aan. Ik zet een kopje onder de Senseo en laat het apparaat zijn werk doen. Nadat het stopt met pruttelen, pak ik vluchtig mijn bakkie zwart goud en drentel ik naar mijn favoriete plekje in ons appartement.

Ik schud de kussens een beetje op, schop mijn sloffen uit, en klim in mijn lievelingshoekje: de vensterbank. Ik leg nog een kussentje in mijn rug en schuif een beetje heen en weer. Zodra ik een comfortable houding heb gevonden, druk ik mijn gezicht tegen het raam. Het glas zelf is koud, maar de warmte van de zon zorgt ervoor dat de temperatuur snel goed is. Ik kijk naar beneden en zie wat mensen. Mensen die fietsen, mensen die lopen, mensen die joggen. Ondanks de vroegte, ziet iedereen er best vrolijk uit, nu de zon op hun bolletje schijnt. Ook de vogels laten nu meer van zich horen.

Ik neem een slok van mijn koffie en rek me nog eens uit. Ik sluit mijn ogen en laat me door de zon verwarmen. Spontaan ontstaat er een brede glimlach op mijn gezicht. Ik ben er klaar voor: laat de lente maar komen.

Gisterochtend was het hier zó lente-achtig, dat ik spontaan mijn ochtend wilde vastleggen. Uiteindelijk tikte het kwik hier in Maastricht 17 graden aan, midden in februari! Na de uni ben ik dan ook meteen het terras op gedoken. Hoe was jullie begin van het weekend? Ook zulk lekker weer? 🙂

Liefs,
Maudy 

Deze post heeft 8 reacties

  1. Ja het weertje is echt heerlijk<3 Ik ben er zeker van aan het genieten.

    1. Ahhh zo fijn hè! En dit weekend was het weer zo genieten!

  2. Ik heb dit weekend ook genoten van het heerlijke weer. Ja, op ons terras was het heerlijk vertoeven terwijl dat in de zomer niet lukt omdat de zon er dan té fel op schijnt en het niet uit te houden is. Nu was het genieten.

    1. Ah, ja dan is het voor jou dubbel genieten! Lekker op je terras 🙂

  3. Wat een heerlijk lentegevoel breng je over! Heerlijk hè, die zonnestralen die binnenkomen en dat het zo licht is.

    1. Ah wat lief, dankjewel! Ja ik vind het enorm genieten, ik word er meteen 100x vrolijker van hahaha

  4. Crazy hé! Ik kan het bijna niet geloven dat het zo warm is! En volgende week woensdag en donderdag gaat het hier ook weer zo warm worden. Ik vind het helemaal geweldig ^^

    1. Waaa ja ik weet het, helemaal te gek! Dit weekend was het ook weer zo genieten. Ik ben helemaal fan!

Geef een reactie