Uit Den Ouden Doosch #2: De Balans

Voordat ik deze blog begon, heb ik allerlei kleine plekjes op het wereldwijde web veroverd. Hartstikke leuk natuurlijk, maar al deze ‘.blogger.com’-, ‘.reismee.nl’- en ‘.wordpress.com’-domeinen mogen inmiddels wel eens definitief verwijderd worden. Toch zou ik het zonde vinden om die nostalgische stukjes tekst van mijn vroegere ik te laten vergaan. Onder het mom van jeugdherinneringen, vind je hier daarom eens in de zoveel tijd een stukje dat ik jaren geleden geschreven heb, inclusief datum en leeftijd. Benieuwd wat jonge(re) Maudy zoal bezig hield? Lees vooral verder!

Soms heb ik van die momenten dat ik alleen maar onrustig kan zijn. Dat ik denk “Weg! We-heg! Ik moet hier WEG! Nee maar, je snapt het niet: ik moet de wereld zien. Ja, dat moet nú. Ik moet nu vertrekken. En ik moet de wereld verbeteren. En snel. Nee, dat kan niet tot morgen wachten, ik moet de wereld zien en verbeteren. En ballonnen uitdelen op straat, gewoon, omdat het kan.”
Vaak zeg ik dit dan ook hardop (oké – misschien in een iets andere context), gil ik het tegen mijn vader waarop ik de reactie krijg: “ja ja, moest jij niet nog iets voor je studie doen?”

Het is zo frustrerend. Terwijl ik aan de ene kant weg wil, de wereld wil zien, wil leven alsof vandaag mijn laatste dag is, wil ik aan de andere kant hard werken aan mijn toekomst. You see, als ik ‘leef alsof vandaag mijn laatste dag is’, doe ik niks meer aan mijn studie. Haha, die is gek, me voorbereiden op mijn volgende werkgroep? Eh, nee: feestje bouwen! Dansjes doen! Ik zou alle Milka Oreo kopen die er in het schap liggen, samen met een paar zakken Doritos en op de terugweg nog even langs de snackbar gaan om een frietje kapsalon te halen. Die vitamientjes heb ik toch niet meer nodig. Ik zou tipsy worden met vriendinnetjes, geld over de balk smijten en het eerste vliegtuig pakken wat er gaat naar Australië. En ik zou niet aan morgen denken, simpelweg omdat die dag er niet is.

Maar dat is niet verstandig. Allesbehalve, eigenlijk. De kans dat dit mijn laatste dag is, is vrij klein. Ik kan beter gewoon groenten eten als ik niet ziekjes wil worden, en mijn werkgroep voorbereiden is eigenlijk wel noodzakelijk. Of ik dat nou zo geweldig vind? Nee, niet per se, maar mijn studie is interessant en soms is het gewoon even door de zure appel heen bijten. Hard werken is belangrijk, want ik wil mijn eigen boontjes doppen en het liefst zo snel mogelijk. Soms moet genieten maar even wachten, toch?

Het is zoeken. Grote verlangens omzetten in kleine dingetjes en zo, stapje voor stapje, verder gaan. Combineren. Onrust hervormen in actie, gematigd. Afwisseling is het toverwoord. Mezelf vragen “wie wil ik zijn?”, en daar naartoe werken. De hoofdvraag luidt nog altijd: “Waar ligt de balans?”

Maudy van der Heide
3 februari 2015 – 18 jaar

Yup, 18-jaar oude Maudy, I still feel you. Ik herken mezelf hier zo ontzettend in! Logisch, want hè, ik heb dit zelf geschreven. Maar ik had niet verwacht dat dit nog altijd zo toepasselijk zou zijn, zeker niet als ik terug kijk op alles wat er sindsdien gebeurd en veranderd is in mijn leven. Al denk ik ook wel dat dit gevoel er nu weer is, in plaats van dat het al die tijd gebleven is. Gelukkig weet ik er inmiddels wel beter mee om te gaan, en heb ik deze struggles niet iedere dag. Oh, en niet te vergeten: in de afgelopen vier jaar heb ik het vaak hartstikke goed weten te balanceren! Al doende leert men, blijkt maar weer.

Herken jij deze struggles enigszins? Of spelen ze nu niet zo zeer in je leven, maar had jij hier ook last van toen je 18 was? Wat zijn jouw ultieme tips om alle ballen hoog te houden? Laat het me weten!

Liefs,
Maudy

Deze post heeft een reactie

  1. Ik had vroeger onwijze last van fomo. Maar meestal leidde dat er inderdaad toe dat ik mezelf compleet voorbij rende, uitputte en ontzettend gek kon maken 🙂 Dus ja, ergens heel herkenbaar. En mijn tip was om te accepteren dat ik de hele wereld nooit in 1 week kan zien, bij wijze van spreken. En dat ik echt dingen moest leren accepteren zoals ze komen. Hoe traag ook soms…

Geef een reactie