Mijn zomer als au pair – of toch niet

“Do you want to make your bed?”

Even twijfel ik of ik het goed begrepen heb. Vroeg mijn host moeder dat nou echt? Lichtelijk perplex stamel ik iets over dat ik mijn beddengoed altijd eerst even omsla, zodat het kan luchten, en dat ik het dan een tijdje later opmaak. “Hm, okay. So you’ll make your bed later then?” Ja, dat was wel het plan. Maar wacht even, zij hoeft zich daar toch niet mee te bemoeien? Vanaf dat moment sloegen de twijfels toe, en helaas ging het alleen maar bergafwaarts.

Een feest vol oranje vlaggen

Oké, om helemaal eerlijk te zijn: dit was niet de eerste oranje vlag. Oranje ja, niet rood, dat is hoe mijn vriend het zo mooi omschreef. Waar rode vlaggen meteen grote noodsignalen zijn, zijn oranje vlaggen subtieler. Niet alle alarmbellen gaan acuut rinkelen, absoluut niet. Het zijn juist die signalen die je wel opmerkt en waarvan je denkt ‘hmm, niet top…’, maar waar je verder niet zo veel achter zoekt. Je bent nou eenmaal gewoon heel alert als je in een nieuwe omgeving bent, daar is niets geks aan. Een paar oranje vlaggen an sich hoeven dus niets slechts te zijn. Als het er echter alleen maar meer worden, dan is er een probleem. En boy, en of dat er meer waren…

Hij ging achter zijn opa en oma staan

De rit van het vliegveld naar huis ging nog heel gemoedelijk. Mijn host moeder kwam me ophalen, we praatten over koetjes en kalfjes en leken het goed te kunnen vinden. Ja, er waren wat veranderingen in de planning, maar geen choquerende zaken. De eerste grote oranje vlag liet zich zien toen ik in hun vakantiehuisje aankwam. De deur ging open en ik zag nog een flits van het jongetje waar ik op zou gaan passen – vlak voor hij achter zijn oma ging staan. Misschien een beetje voorbarig, maar ik kreeg er meteen geen goed gevoel bij. Hij was toch zo’n ontzettend vrolijk ventje, leuk en gemakkelijk in de omgang? ‘Hmm, laat ik het maar even aankijken dan,’ dacht ik, ‘hij wordt vanzelf nieuwsgierig, dan komt ‘ie vast naar mij toe.’

Hij kwam niet naar mij toe. Ik ‘negeerde’ hem een tijdje, liet hem de kat uit de boom kijken, maar het deed hem niks. Andere strategie: proberen met hem te spelen. Het mocht niet baten. Nog een poging: hem te ‘paaien’ met de dingen die van papa en mama nooit mochten. Nope, nog altijd niks. Opa, oma en mama deden redelijk hun best om hem richting mij te sturen, maar hij moest niks van me hebben. Hij moest wennen, dat snap ik wel, maar ik schrok van de ontzettende eenkennigheid. Ik was toch altijd zo goed met kinderen? Zou ik m’n mojo kwijt zijn? Maar moeders bleef optimistisch. “You’ll see, in a week, everything will be completely different! I’m not worried!” Ze bleef het maar herhalen. Zo vaak dat ik achteraf twijfel: was dat nou eigenlijk voor mij, of voor haarzelf?

But wait – there’s more!

Niet alleen het kindje – laten we hem vanaf nu Peuter X noemen – was een grote plot twist, er waren nog een aantal dingen die ze me van tevoren nooit verteld hadden. Zo was er geen WiFi in hun vakantiehuisje, waar we de hele zomer zouden spenderen. Dat was even slikken. Ik was in een vreemde omgeving, mijn vriend en familie waren ver weg. Kunnen FaceTimen of foto’s sturen/ontvangen zonder me continu zorgen te maken om de MB’s die het me zouden kosten, dat zou toch wel fijn zijn. Om maar te zwijgen over de mogelijkheid om met een Netflix serietje een vrije avond in te vullen.

Volgende tegenvaller? Ze wilden niet dat ik mijn slaapkamerdeur dicht deed. Zowel in hun vakantiehuis als in hun normale huis verwachtten ze van mij dat ik die 24/7 open hield. Yup, dus ook als ik sliep. Dan kon het huis namelijk goed luchten. Nu ben ik geen schone slaapster, en die kamer was mijn enige stukje privacy in dat huis, dus daar heb ik tegen geprotesteerd. Ik zei dat ik liever mijn deur dicht hield, zij gaven aan dat ze het snapten. Desalniettemin trof ik toch vaak mijn kamerdeur open als ik terug kwam van een uitje.

Dan was er nog de badkamersituatie: er zaten geen sloten op de badkamerdeuren. Of nee, dat is fout. Er zaten wel sloten op de deur, maar de sleutels waren eruit gehaald, uit de angst dat het Peuter X met de sleutel zou gaan spelen en zichzelf (of iemand anders) zou opsluiten. Vrij begrijpelijke reden, en dat kan ik me ook voorstellen als je alleen met je gezin bent – maar niet als je een gast over de vloer hebt. Ik kon letterlijk niet naar de wc gaan of douchen in rust en vrede.

Communicatie is key

Ik hoor je denken: ‘maar Maudy, die dingen kun je toch gewoon aangeven?’ Dat klopt, en dat heb ik ook zeker gedaan. Doodeng vond ik het, maar goed, dat was voor mij een goede les in assertiviteit. Bovendien snapte ik na een aantal dagen ook nog niet zo goed wat ze nou van mij verwachtten qua huishouden en dergelijke, dus zo’n gesprekje kon überhaupt geen kwaad. Ik vroeg of het misschien mogelijk was om iets van internet te regelen voor in het zomerhuisje. Misschien met de buren? Dit snapten ze, en zouden ze er zeker naar gaan kijken. Ook vroeg ik of ik wellicht een sleutel voor één van de badkamers mocht. Dan kon ik hem bovenop een kastje leggen, zodat Peuter X er niet bij kon, maar hem wel op slot kon doen als ik naar de wc ging of douchen. Ook dit vonden ze prima, die sleutel zou ik snel krijgen. Top! Ik was tevreden met de uitkomst en opgelucht dat het gesprek zo makkelijk verliep.

‘En vanaf nu gaat het beter!’

Ja, dat zou je denken. Gesprek gehad, afspraken gemaakt, eind goed al goed, toch? Nou, nee. Geen van deze dingen werden geregeld. Ik weet niet of dit een cultureel dingetje is hoor, maar ik ben toch gewend dat zodra iets afgesproken is, er ook werk van gemaakt wordt. Ik vond het heel vervelend om te gaan zeuren, dus na een aantal subtiele reminders heb ik het toch maar opgegeven. De hoop dat ik nog een sleutel voor de badkamer kreeg (hoe moeilijk is dat nou?), heb ik snel laten varen. Dan maar geen privacy. Om WiFi heb ik nog een aantal keer gevraagd, maar ze opperden dat ik ook bij een cafeetje om het WiFi wachtwoord kon vragen en dan op een bankje in de buurt dingen kon downloaden. Niet ideaal, maar ook dat kon ik nog wel overwegen. Bovendien was het ook echt wel te overbruggen zonder WiFi of privacy, vertelde ik mijzelf, als ik het verder maar naar mijn zin had.

Maar ik had het niet naar mijn zin: ik voelde me een buitenstaander. Ik had leuk contact met een andere Nederlandse au pair, en het weer was er heerlijk, maar daar bleef het dan ook wel bij. De band met Peuter X verbeterde nauwelijks. We spendeerden veel tijd met de ouders van mijn host moeder, en zij spraken met elkaar allemaal in het Mallorquín, waar ik niks mee kon. Verder deden ze ook niet hun best om mij erbij te betrekken, dus was ik voornamelijk een toeschouwer. Ook qua eten wisten ze niet wat ze met mij aanmoesten, ondanks dat ik mijn wens om vegetarisch te eten ruim van te voren al had aangegeven. Ze wilden hier best in mee gaan, maar ze wisten dan écht níét wat ik zou moeten eten (ik zei letterlijk: “gewoon wat jullie normaal eten maar dan zonder vlees of vis is prima”). Het resulteerde erin dat ik voor de lunch naar de supermarkt gestuurd werd om maar iets voor mezelf te halen, zodat ik datgene kon eten als zij klaar waren. Draagt niet echt bij aan de sfeer, kan ik je vertellen.

Doom day

Enfin, na een week was het dan showtime: ik zou eindelijk de eerste dag met Peuter X alleen doorbrengen. Van zeven uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds zouden hij en ik samen zijn. (Hier was trouwens ook nog wat miscommunicatie over: ze hadden mij verteld dat het vanaf een uur of negen zou zijn. Blijkt dat ze ervan uit gingen dat Peuter X pas rond die tijd wakker zou worden, maar zij zelf vertrokken al om zeven uur van huis.) Ik had hier best naar uit gekeken, omdat het eindelijk een optie zou bieden om wat quality time met de Peuter te hebben. Ik was ervan overtuigd dat hij, zodra hij papa en mama niet had om op terug te vallen, vanzelf wel naar mij toe zou komen. Fout gedacht.

Peuter X begon om half acht (net toen ik onder de douche stond, natuurlijk) te huilen, en is niet gestopt tot half één ’s middags. Het huilen veranderde soms in krijsen, soms in wat meer jammeren, maar met een constante hint van “mmmmama!” tussendoor. Vanaf het moment dat ik wakker was, appte mijn host moeder me constant. “Hoe is het nu? En nu? Probeer anders dit. Heeft hij al gegeten? Probeer nu eens dat.” Goed bedoeld, dat snap ik, maar het hielp zowel haar als mij voor geen meter. Ik was niet van plan om te liegen, en vertelde eerlijk dat Peuter X niet stopte met huilen. Het was zo erg dat hij soms in slaap viel uit pure vermoeidheid, vervolgens een half uurtje later wakker werd, en gewoon weer begon met huilen. Hoogtepunt? Dat Peuter X voor de voordeur ging liggen, slaand op de deuren, terwijl hij “mama” krijste. Ik ben veel gewend van kinderen, maar dit was hopeloos.

Het was zo erg dat de host vader tijdens de lunch naar huis was gekomen, om de peuter te kalmeren. De host moeder had geregeld dat haar ouders het ’s middags van mij over kwamen nemen. Hier had ik helemaal niet om gevraagd, maar dat leek hen het beste. Ik was het er niet mee eens, want vanaf het moment dat papa/opa/oma in de buurt was, had ik geen schijn van kans meer. Hij werd dan volop geknuffeld en getroost, wat hem alleen maar aanmoedigde om harder te huilen als ik toenadering zocht. Ze bedoelden het goed, en zagen het meer als een pauze voor mij, maar het was een vicieuze cirkel.

De rest van de dag kreeg ik vrij. Samen met de bovengenoemde andere au pair zocht ik een strandje op om eventjes te ontladen. Moeders bleef me maar appen dat alles over een week anders zou zijn. Toch was de toon iets veranderd, er was namelijk een “but if you want to go home, we totally understand”-berichtje bijgekomen. Hmm. Ik had hier nog niet eens over nagedacht, zij blijkbaar al wel. Zou het een optie zijn? Op dit moment was ik hier zeker niet gelukkig, dat is waar, maar daar kon toch nog wel verandering in komen? Ik belde met mijn vriend en met mijn moeder, vroeg om advies, en kwam tot de conclusie dat ik het nog een week zou proberen. Binnen een week zou namelijk alles anders zijn, toch? Aan het begin van de avond ging ik met lood in de schoenen weer naar huis, om het gesprek met mijn host familie aan te gaan.

Het gesprek

In het vakantiehuisje waren opa en oma er nog altijd, maar inmiddels waren de host ouders ook beiden thuis gekomen. Ik merkte meteen dat ze me een beetje ontliepen, maar ik snapte niet helemaal waarom. Achteraf denk ik dat ze toen al de beslissing hadden gemaakt dat ze me liever zagen gaan. De host moeder en ik gingen even zitten, en hadden het erover hoe de dag was gegaan. Ik gaf aan dat het voor mij heel frustrerend was, de host moeder beaamde dat de dag voor haar ook erg moeizaam was verlopen. Wetende dat haar kindje thuis aan het huilen was, vond ze heel moeilijk. Ik vertelde dat ik dit niet gewend was, een kindje dat zoveel huilde. De aap kwam uit de mouw: ik was de eerste die buiten de familie om ooit op Peuter X gepast had. Aha, dat verklaart. Was dat al nieuwe informatie, liet het volgende mij al helemaal schrikken: Peuter X was ooit naar de peuterspeelzaal geweest, maar ook daar stopte hij drie weken lang niet met huilen, en snel daarna hadden ze hem er vanaf gehaald. Mijn laatste greintje hoop verdween als sneeuw voor de zon.

Zo ging het gesprek nog een tijdje door. Uiteindelijk kwam de ultieme vraag: “Do you want to go home?” Ik gaf aan dat ik het graag nog een week zou willen proberen, en mocht er dan echt nog geen enkele verbetering in zitten, dan zou ik toch liever naar huis gaan. Fout antwoord. Host moeder werd boos: “but my child is not a test!” Wacht, wat? Dat is helemaal niet hoe ik het bedoelde! Ik legde uit dat ik niet bij de eerste (ha!) tegenslag op wilde geven, en dat ik wilde kijken of er misschien nog verbetering in zat. Host moeder protesteerde en zei: “I know my child, and I know that in a week nothing will change.” Goh, was dat even tegenstrijdig met wat ze al die tijd geroepen had. Nee, niks zou veranderen in een week, dus dan hadden ze liever dat ik maar meteen zou stoppen. Of ik dat ook goed vond? Beduusd knikte ik ja.

Dat was het dan

En zo geschiedde het. Diezelfde avond boekte ik nog een vliegticket, ik kon over twee dagen al terugvliegen naar Nederland. Ze gaven aan dat ze mijn extra terugvlucht wel wilden compenseren. Fijn, want ik had nu bizar veel geld uitgegeven voor een teleurstellende trip van amper anderhalve week. De dag erna kreeg ik vrij en kon ik doen wat ik wilde. De host vader was de nieuwe boodschapper geworden, host moeder was afstandelijk. Vrij pijnlijk, want zo had ik niet gewild dat het zou lopen. Ik gok dat het voor haar ook een grote teleurstelling was om te verwerken. Woensdagochtend reed ik met de host vader mee naar het vliegveld, hij werkte er in de buurt. “Take care and leave us a message when you land back home!” zei hij. Dat is het laatste wat ik van ze gehoord heb: tot op heden heb ik geen woord meer van ze mogen ontvangen(*). De compensatie voor mijn vliegtickets heb ik ook nooit meer gekregen.

Je kunt wel stellen dat mijn zomer heel anders is gelopen dan gepland. De eerste dagen terug in Maastricht was ik flink down en geschrokken, ik baalde ontzettend. Achteraf gezien ben ik wel heel blij dat ik niet langer gebleven was, het had namelijk nooit kunnen werken tussen mij en dit gezin. Althans, ik was er niet gelukkiger van geworden en zij waarschijnlijk ook niet. Inmiddels heb ik de draad weer opgepakt. Ik kon gelukkig extra werken en heb last minute nog een vakantie naar Slovenië geboekt. Een vriendinnetje van mij had ook haar zomerplannen omgegooid, en kon daardoor gezellig met mij mee. Zodoende vertrek ik morgen naar Slovenië! Nu maar hopen dat ze daar WiFi hebben, en sloten op de badkamerdeuren. 😉

(*) Uiteindelijk kreeg ik na meerdere reminders (en een lang bericht van mijn kant over hoe teleurgesteld ik was en waarin ik vermeldde dat ik nog liever een reactie kreeg die erop wees dat ze de compensatie niet konden betalen dan dat ze me compleet zouden negeren) een bericht terug. Wat ik vermoedde, klopte inderdaad: ze hadden te enthousiast geroepen dat ze me wel tegemoet wilden komen, maar zagen hier toch vanaf. Wel lieten ze weten dat ze zeker geen slechte gevoelens jegens mij hebben. Dit deed me goed, en heeft me geholpen het beter te kunnen afsluiten. Heel fijn!

Liefs,
Maudy

Deze post heeft 6 reacties

  1. Wauw wat een verhaal! Deze familie klinkt echt verschrikkelijk, wat dachten ze zelf dan wel niet dat er ging gebeuren? Hopelijk kan je lekker gaan genieten van je vakantie in Slovenie 🙂
    Ps. Ondanks dat het een nare ervaring is, wat heb je het goed geschreven – ik bleef maar willen doorlezen!

  2. Wat een ontzettend nare situatie, zeg! En echt bizar dat ze zoveel dingen verzwegen en verdraaiden. Heel veel plezier in Slovenie!

  3. Amai wat een vervelende situatie! Ik zou me daar al direct heel erg op mijn ongemak voelen. Wat raar dat de deur open moest blijven en je geen sleutel kreeg. Echt bizar. Ik vind het al helemaal vreemd dat die mensen dan toch beroep doen op een au pair om op hun kind te letten eigenlijk. Wat hadden ze verwacht?
    Denk ook dat het goed is dat je toch naar huis bent gegaan. Je zou er zelf toch ook niet gelukkiger van geworden zijn. Geniet nog van je vakantie! 🙂

  4. Wat een heftig verhaal en goed van je dat je bent blijven schakelen met het thuisfront. En ook hopeloos, dat ze je niet eerlijk hebben geinformeerd over Peuter X. Uiteindelijk ook de goede beslissing genomen denk ik, het moet wel leuk blijven. Geniet van je vakantie! 🙂

  5. Jeetje, wat heftig. Hoe hadden ze het zelf dan van tevoren ingeschat met de au pair? Dit hadden ze toch kunnen voorspellen? Heel vervelend dat het nu zo gelopen is. Goed dat je voor jezelf bent opgekomen en zelf ook de beslissing had gemaakt om naar huis te gaan. Ik vind het alleen maar positief voor je spreken dat je het nog een week wilde proberen, jammer dat zij dat anders zagen, maar daar kun jij niets aan doen. Hopelijk heb je een toffe vakantie in Slovenië gehad!

  6. Hoi Maudy, wat goed dat je het zo van je afschrijft. Het was een enorm teleurstellende ervaring. Je bent van te voren niet goed en eerlijk voorgelicht door de ouders over het zoontje. Eigenlijk was jij het proefkonijn. Triest dat ze jouw wensen hebben genegeerd en hun afspraken niet zijn nagekomen maar wel fijn dat je uiteindelijk nog een reactie hebt ontvangen. Gelukkig heb je de draad thuis weer opgepakt en een leuke vakantie geboekt. Trots op jou!
    Liefs mama xxx

Geef een reactie